Z prawnego punktu widzenia, nie ma znaczenia, czy chciałby Pan (albo Pana matka) wymeldować z mieszkania tą osobę, przed czy po wykupie mieszkania, gdyż w obu tych przypadkach zasadniczo nie zależy to od Pana, a od osoby zameldowanej w mieszkaniu.
Zgodnie z art. 9 ust. 2 b ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych – zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu danej osoby w tym lokalu. Zasadniczo obowiązek meldunkowy spoczywa na osobie, która przebywa (na podstawie umowy lub innego tytułu prawnego) w lokalu mieszkalnym. Właściciel nieruchomości (także najemca), potwierdza jedynie fakt pobytu tej osoby, na której ciąży obowiązek meldunkowy, w przedmiotowym mieszkaniu. Podobnie sprawa ma się z wymeldowaniem. Zasadniczo dokonać powinna tego osoba zameldowana, które przestaje przebywać w mieszkaniu, w którym jest zameldowana. Dopiero gdy osoba ta nie dopełni obowiązku meldunkowego (wymeldowania), wówczas właściciel mieszkania może złożyć wniosek o wymeldowanie tej osoby, jeżeli jej pobyt poza miejscem zameldowania trwa dłużej niż 3 miesiące, wskazując za podstawę, że osoba ta nie dopełniła ciążącego obowiązku meldunkowego. Jest to tzw. wymeldowanie administracyjne, które jest bardzo zbiurokratyzowane i czasochłonne. W postępowaniu takim, urzędnicy sprawdzają czy osoba taka faktycznie przebywa w tym mieszkaniu, a także poszukują jej w celu przesłuchania. Jeżeli nie udałoby się uzyskać nowego adresu tej osoby, do postępowania zostaje powołany kurator, który ma za zadanie ochronę interesów osoby, której miejsce pobytu nie jest znane.
Do czasu gdy osoba jest zameldowana w mieszkaniu, może ona w nim przebywać (mieszkać), choćby bez tytułu prawnego. Takie sytuacje dzieją się też w przypadku egzekucji w szczecinie. Jeżeli osoba nie zechcę dobrowolnie opuścić mieszkania (będąc zameldowaną lub nie), jedyna wówczas możliwość aby takiej osoby z mieszkania się pozbyć, to  skierowanie wniosku do sądu o eksmisję (opróżnienie lokalu), z uwagi na zamieszkiwanie w mieszkaniu, bez tytułu prawnego. Jednakże w przypadku orzeczenia eksmisji pewnej kategorii osób (np. osoby starsze, małoletnie, kobiety w ciąży), sąd orzeka eksmisję do lokalu socjalnego, który ma zapewnić gmina (a lokali takich nie ma), wówczas mimo istnienia tytułu egzekucyjnego do opróżnienia lokalu (eksmisji), osoba ta będzie zamieszkiwać w przedmiotowym lokalu.

Znalazłem kolejny film z cyklu Zapytaj Mecenasa. Zapraszam od oglądania tego choć krótkiego to dość treściwego programu. Jak już pisałem samemu nie zawojujemy świata, a przynajmniej nie bez odpowiedniej wiedzy. Takie poradniki sygnowane tytułami prawnymi dają nam ogólną a czasem nawet dogłębną analizę niektórych problemów prawnych jakie nas wszystkich dotykają. Pamiętajmy jednak, że nie ma co “szaleć” ze znajomością prawa, gdyż temat prawa jest tak rozległy i obszerny, że nawet najtęższe głowy spoglądają często do kodeksów. Oprócz oglądania takich programów zapraszam też do zakładania własnych tematów z zapytaniami o sprawy natury prawnej. Może razem dojdziemy do rozwiązania tych spraw.

W sieci znalazłem ciekawy poradnik prawny pod tytułem Zapytaj Mecenasa. Poruszane są tu interesujące kwestie prawne. Zapraszam do zapoznania się z tym materiałem bo kiedyś i wy możecie potrzebować takiej porady prawnej. Często zdarza się, że prawo jest dla nas niezrozumiałe bądź po prostu nieznane. W takich przypadkach powinniśmy zasięgać opinii i rad osób  wykwalifikowanych do udzielania porad prawnych. Niejednokrotnie w Szczecinie gdzie mieszkam zdarzały się egzekucje komornicze niezgodnie z prawem, lub na jego granicy. W takich sytuacjach nieznajomość prawa działa bardzo mocno na naszą niekorzyść. Egzekucje w Szczecinie jak i innym każdym innym mieście powinny odbywać się zawsze zgodnie z literą prawa. Tutaj apel do was, nie dajcie się nabierać na swoją niewiedzę, zawsze jest chwila czasu, i to jest odpowiednia chwila żeby zasięgnąć profesjonalnych porad radców prawnych lub prawników. Zapraszam do oglądania i komentowania tego odcinka. Obiecuję, że niedługo zamieszczę kolejne odcinki.

Warszawa, dnia 14 grudnia 2009 r.

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Marek Kotlinowski – przewodniczący
Zbigniew Cieślak
Ewa Łętowska
Marek Mazurkiewicz
Janusz Niemcewicz – sprawozdawca,

protokolant: Grażyna Szałygo,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawców oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r., połączonych wniosków:

1)  grupy posłów o zbadanie zgodności ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 648) z art. 25 ust. 1-3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także z art. 22 ust. 2 oraz art. 27 w związku z art. 15 ust. 3 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318),

2)  grupy posłów o zbadanie zgodności ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 649) z art. 25 ust. 1-3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także z art. 22 ust. 2 oraz art. 27 w związku z art. 15 ust. 3 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r.,

3)  grupy posłów o zbadanie zgodności ustawy z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej “Ignatianum” w Krakowie z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 650) z art. 25 ust. 1-3, art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, a także z art. 22 ust. 2 oraz art. 27 w związku z art. 15 ust. 3 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r.,

o r z e k a:

1) ustawa z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 648),

2) ustawa z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 649) oraz

3) ustawa z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej “Ignatianum” w Krakowie z budżetu państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 650)

- są zgodne z art. 25 ust. 1-3 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także z art. 22 ust. 2 oraz art. 27 w związku z art. 15 ust. 3 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318).

Marek Kotlinowski
Zbigniew Cieślak            Ewa Łętowska
(votum separatum)
Marek Mazurkiewicz            Janusz Niemcewicz

z dnia 1 grudnia 2009

Dz.U. z 2009r. Nr 210, poz. 1628

stan prawny na dzień 15 grudnia 2009 roku

1
W Y R O K

Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 1 grudnia 2009 r.

sygn. akt K 4/08

Trybunał Konstytucyjny w składzie:

Andrzej Rzepliński – przewodniczący

Marian Grzybowski

Adam Jamróz

Marek Kotlinowski – sprawozdawca

Teresa Liszcz,

protokolant: Krzysztof Zalecki,

po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r., wniosku Naczelnej Rady Adwokackiej o zbadanie zgodności:

1. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, ze zm.), dodanego przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 540), z art. 2, art. 7, art. 17 ust. 1 Konstytucji oraz z jej preambułą w części odnoszącej się do zasady pomocniczości,

2. art. 13a ustawy – Prawo o adwokaturze, dodanego przez art. 1 pkt 2 ustawy z 29 marca 2007 r. powołanej w punkcie 1, z art. 2, art. 17 ust. 1 Konstytucji oraz z jej preambułą w części odnoszącej się do zasady pomocniczości,

3. art. 90 ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 12 ustawy z 29 marca 2007 r. powołanej w punkcie 1 oraz art. 95c pkt 1 ustawy – Prawo o adwokaturze, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 18 ustawy z 29 marca 2007 r. powołanej w punkcie 1, w zakresie, w jakim odwołuje się do art. 90 ust. 2 ustawy – Prawo o adwokaturze, z art. 17 ust. 1 i art. 42 ust. 2 Konstytucji,

o r z e k a:

1. Art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r. Nr 146, poz. 1188 i Nr 166, poz. 1317) jest zgodny z art. 2, art. 7 i art. 17 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Art. 13a ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 2 i art. 17 ust. 1 Konstytucji.

3. Art. 90 ust. 2 ustawy powołanej w punkcie 1, w części obejmującej zwrot “albo postępowania przed sądem dyscyplinarnym”, oraz art. 95c pkt 1 ustawy powołanej w punkcie 1, w części obejmującej zwrot “z zastrzeżeniem art. 90 ust. 2″, są niezgodne z art. 42 ust. 2 Konstytucji oraz nie są niezgodne z art. 17 ust. 1 Konstytucji.

Ponadto p o s t a n a w i a:

na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r. Nr 98, poz. 1070, z 2005 r. Nr 169, poz. 1417 oraz z 2009 r. Nr 56, poz. 459) umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.